In terminal bekijken we het lichaam als een container, waar signalen of 'aanwezigheden' kunnen doorreizen. Deze gaan het lichaam binnen en verlaten het opnieuw. Signalen passeren door het vlees heen. Een aanwezigheid geladen met informatie. Van deze bewegingen binnenin het lichaam zijn enkel sporen waarneembaar. In deze voorstellingenreeks werken we met deze sporen als effecten van aanwezigheden die vreemd zijn aan het lichaam.

Het terminal-concept manifesteert zichzelf bijvoorbeeld in een persoon die op sterven ligt: medische meetapparatuur is in staat om nog een zeker bewustzijn vast te stellen in de vorm van electrische impulsen, terwijl het lichaam reeds de gedaante heeft aangenomen van een dood voorwerp. Soms lijkt een vreemde aanwezigheid de communicatielijnen van ons zenuwcentrum te onderscheppen, zodat een routineuze handeling ontaardt in een nerveuze samentrekking van de spieren. Het geluidsontwerp voor deze productie tracht dit idee van een spookachtige aanwezigheid te vertalen. Signalen die door de lucht heen reizen, door kamers en door lichamen, worden onderschept, bewerkt en heropgeroepen. Het geluid is verder ontwikkeld door het veelvuldig en herhaaldelijk digitaal bewerken van geregistreerde software- of systeemfouten.

Het terminal-concept houdt dan ook in dat lichamen vergeleken kunnen worden met processing units. Processoren calculeren immers een inputstroom die wordt omgezet in een gewijzigde output. De relatie tussen oog en cameralens komt ruim aan bod in terminal. De invoer van visuele data speelt de belangrijkste rol in de menselijke manier van kennisverwerving, zeg maar reality processing. In terminal glijden de machinale en de menselijke informatieverwerking langs elkaar heen, versmelten ze, en verbreken ze het contact.

Extra: op basis van het videomateriaal van zowel de ontwikkeling van de voorstelling als van de voorstelling zelf werd een kortfilm gemaakt. Deze kortfilm werd gepresenteerd op het Argos festival in Brussel ( 18-26 oktober 2002) en op het 1st FRAME festival, een internationaal festival voor dansvideo's in Porto (18-20 oktober 2002). Hij was ook te zien op Rencontres internationales Paris/Berlin in Parijs en in Berlijn in oktober 2003.


performance, choreografie, video: Heine Røsdal Avdal / muziek, dramaturgie, geluidsontwerp: Christoph De Boeck / lichtontwerp: Hans Meijer / assistentie choreografie: Yukiko Shinozaki

co-productie: Vooruit (Gent) , Stuk (Leuven) , Dans in Kortrijk , Bergen Internasjonale Teater (Norway) / steun: Norsk Kulturfond , Ministry of Foreign Affairs (Norway) / met dank aan: APT Antwerpen , P.A.R.T.S. , Beursschouwburg (Brussel) , Jan Maertens, NTSC

wereldpremière: 24 februari 2003 in ISFiT en Teaterhuset Avantgarden - Trondheim, Noorwegen.
titeldatumuurplaatstickets & info
1. terminal Zon 16-03-2008  La Porta, Barcelonalaportabcn.com
2. terminal Zat 15-03-2008  La Porta, Barcelonalaportabcn.com
3. terminal Don 04-03-2004  deSingel, Antwerpenwww.desingel.be
4. terminal Zat 13-12-2003  Hebbel Am Ufer, Berlinwww.hau-berlin.de
5. terminal Vrij 12-12-2003  Hebbel Am Ufer, Berlinwww.hau-berlin.de
6. terminal Don 11-12-2003  Hebbel Am Ufer, Berlinwww.hau-berlin.de
7. terminal Zon 02-11-2003  CENPI, Belgradeusers.yubc.net
8. terminal Zat 01-11-2003  CENPI, Belgradeusers.yubc.net
9. terminal Vrij 03-10-2003  c.c. Maasmechelen, Maasmechelenwww.ccmaasmechelen.be
10. terminal Maa 07-07-2003  Latitudes Contemporaines, Lillewww.latitudescontemporaines.org
11. terminal Zon 06-07-2003  Latitudes Contemporaines, Lillewww.latitudescontemporaines.org
12. terminal Vrij 04-07-2003  Szene Salzburg, Salzburgwww.szene-salzburg.net
13. terminal Don 03-07-2003  Szene Salzburg, Salzburgwww.szene-salzburg.net
14. terminal Zat 05-04-2003  Mousonturm, Frankfurt am Mainwww.mousonturm.de
15. terminal Vrij 04-04-2003  Mousonturm, Frankfurt am Mainwww.mousonturm.de
16. terminal Don 27-02-2003  c.c. De Brakke Grond, Amsterdamwww.brakkegrond.nl
17. terminal Woe 26-02-2003  c.c. De Brakke Grond, Amsterdamwww.brakkegrond.nl
18. terminal Zat 15-02-2003  ISFiT and Teaterhuset Avantgarden, Trondheimwww.isfit.org
19. terminal Vrij 14-02-2003  ISFiT and Teaterhuset Avantgarden, Trondheimwww.isfit.org
20. terminal Woe 12-02-2003  Black Box Teater, Oslowww.blackbox.no
21. terminal Din 11-02-2003  Black Box Teater, Oslowww.blackbox.no
22. terminal Zon 13-10-2002  BIT Teatergarasjen, Bergenwww.bit-teatergarasjen.no
23. terminal Zat 12-10-2002  BIT Teatergarasjen, Bergenwww.bit-teatergarasjen.no
24. terminal Don 10-10-2002  kanuti gildi SAAL - SAAL Biennaal 2015, Tallinnwww.saal.ee
25. terminal Don 03-10-2002  Kunstencentrum Vooruit, Gentwww.vooruit.be
26. terminal Woe 02-10-2002  Kunstencentrum Vooruit, Gentwww.vooruit.be
27. terminal Zat 21-09-2002  Dans in Kortrijk, Kortrijkwww.dansinkortrijk.be
28. terminal Vrij 20-09-2002  Dans in Kortrijk, Kortrijkwww.dansinkortrijk.be
29. terminal Vrij 13-09-2002  Beursschouwburg, Brusselwww.beursschouwburg.be
30. terminal Don 12-09-2002  Beursschouwburg, Brusselwww.beursschouwburg.be
31. terminal Don 27-06-2002  Transforma, Torres Vedraswww.transforma.jazznet.pt
32. terminal Zon 23-06-2002  Danças na Cidade, Lisboawww.dancasnacidade.pt
33. terminal Din 30-04-2002  STUK, Leuvenwww.stuk.be
34. terminal Maa 29-04-2002  STUK, Leuvenwww.stuk.be
35. terminal Maa 01-04-2002  Judson Church, New York, NYwww.judson.org
36. terminal Don 13-12-2001  Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg, Rotterdamwww.schouwburg.rotterdam.nl
37. terminal Don 13-12-2001  Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg, Rotterdamwww.schouwburg.rotterdam.nl
38. terminal Woe 12-12-2001  Las Palmas, Rotterdamwww.laspalmascultuur.nl
© Heine Avdal
© Giannina Urmeneta Ottiker
© fieldworks

Fri 20-02-2004 : klara (radio), Elke Van Campenhout


Heine Avdal kennen we ook al van het werk van Meg Stuart, o.a. Highway 101, en je ziet ook een paar gelijkaardige bekommernissen terugkeren in zijn werk. Hij heeft het hier ook over perceptie en over de verhouding tussen publiek en performer ; je hebt bijvoorbeeld de eerste scène waarbij een camera gericht wordt op het publiek, en je hebt de soundscape die heel lang duurt, je begrijpt niet waarom je naar jezelf zit te kijken, tot uiteindelijk blijkt dat Heine in het publiek zit.
Hij begint heel subtiel te bewegen en het duurt dus even voor je ziet dat er iemand in dat publiek rare bewegingen aan het maken is en voor je begrijpt dat je eigenlijk al midden in de voorstelling zit. Het is heel subtiel en die subtiliteit houdt hij ook door heel de voorstelling vast.

Terminal heet de voorstelling en eigenlijk toont hij het lichaam als een neurologisch systeem waar informatie binnenkomt en buitengaat ; hij toont hoe het lichaam dat verwerkt en hoe die informatie soms strop loopt. Wat gebeurt er op het moment dat hij begint te bewegen ? Hij stapt het podium op en loopt naar de camera toe, waardoor hij het zicht van het publiek afblokt. Je ziet dan een grootopname van zijn hand op z'n hemd. Die hand probeert op één of andere manier in zijn lichaam te geraken, maar dat lukt maar niet. Een tweede hand komt in beeld die probeert te communiceren, maar die trilt en zich terugtrekt ; het contact lukt niet.
Je ziet dus eigenlijk een performer die met zijn rug naar je toe staat en je kijkt naar het videobeeld van die twee handen. Op een bepaald moment komt een hand op de rug die je dan alleen live ziet in niet in het videobeeld. Die zijn eigenlijk constant aan het dialogeren. Ja, voorkant-achterkant, beeld en realiteit. Wat heeft dat dan te maken met die informatie die binnenkomt en buitengaat ? Dat zit o.a. in de soundscape. Die is gemaakt van onderbrekingen of ruis bij systeemfouten. Geen alarmgeluiden, maar een klik die in een constant weerkerende loop is gezet. Je ziet ook een lift met Avdal ; die liftbeweging komt voortdurend terug, de figuur verplaatst zich soms, je ziet soms alleen zijn voeten of je ziet dat hij is gaan liggen. Maar eigenlijk merk je dat pas na verloop van tijd : dat je niet in een constante loop zit, maar in een voortdurend evoluerende beeldenreeks.
Daar gaat het eigenlijk ook over in relatie tot het publiek. Er komt voortdurend informatie binnen en je verwerkt die en die informatie wordt dan door je perceptie opnieuw in vraag gesteld en dan begin je je af te vragen : ja, hoe kijk ik nu eigenlijk. Je ziet als publiek achteraan een reeks foto's hangen, maar die hangen veel te ver om ze te kunnen bekijken. Op een bepaald moment loopt hij naar die foto's toe, je krijgt op het videobeeld een bewegend beeld dat toont dat je naar de achterwand loopt. Je denkt dat hij een videocamera op zijn lichaam heeft, tot je ziet dat hij zich plots omdraait en terugkeert, terwijl de beeldenreeks gewoon verderloopt ; het is dus een vooropname en geen livesituatie. Het is leuk op zich : het gaat over visueel bedrog, over je hersenen die te vlug gaan interpreteren en die dan ontdekken dat ze fout interpreteren.
Het systeem wordt op die manier ontregeld en als publiek zit je dan te kijken naar verkeerde reflexen... maar gaat het veel verder dan dat ? Ja, het gaat veel verder dan dat. Je wordt er echt in meegesleept.

Hij brengt op één of andere manier een verbinding tot stand tussen dat neurologische denken en een ongelooflijke intimiteit die wordt getoond, in die kwetsbaarheid van die handen bijvoorbeeld. Er zit ook een heel mooie sequentie in met een opname van een oog, meer dan levensgroot geprojecteerd. Je ziet het vocht in dat oog, je ziet de kleine adertjes, je ziet dan ook een bewegende arm in het oog... en dat is een heel mooie manier om te zeggen : beweging zit eigenlijk in jouw perceptie, in hoe je het ervaart... Vervolgens zie je een oog in het oog en dan zie je de veellagigheid van de perceptie, van de blik. Maar vooral zie je het meest kwetsbare lichaamsdeel van zo dichtbij en zo direct in je ervaring ; dat is dan heel ontroerend en heel dubbel tegelijk, je ervaart dan toch iets dat veel verder gaat dan het concept van dat neurologisch systeem.

Elke Van Campenhout

Fri 03-05-2002 : De Morgen, Clara van den Broeck


"Terminal is a fascinating and interesting complex of connections."

Fri 20-02-2004 : klara (radio), Elke Van Campenhout


"Heine R. Avdal continues this subtlety throughout the whole performance.
(...)
You are really carried away. Somehow he establishes a connection between the concept of a neuronal network and an incredible intimacy that is revealed, for instance in the fragility of the movement of hands.
(...)
The beautiful sequence with the projection of an eye:
(...)
to experience the most vulnerable part of your body so directly is most touching and at the same time quite ambivalent; you experience something that goes beyond the logic of neuronality."