hibi is het resultaat van een samenwerking tussen Un Yamada en Yukiko Shinozaki. Het Japanse woord 'hibi' betekent zowel 'dagelijks, gewoon' als 'scheurtje, barst': twee dansers ontmoetten elkaar eventjes. Ze komen elkaar een tijdje niet meer tegen, maar volgen elkaar en elkaars werk. Af en toe bezoeken ze elkaars online dagboek. Ze beginnen een gesprek. Langzaam komt een voorstelling tot stand, meestal via e-mail. Op lange afstand. Tussen continenten en tijdszones. Gescheiden maar verbonden. Ze sturen elkaar ideëen, lange antwoorden. Ze komen terug op ideëen, thema's en bewegingen, gelardeerd met citaten, intieme persoonlijke verhalen, kleine en grotere dagelijkse gebeurtenissen.

hibi echoot dit onstaansverhaal. Wat gebeurt er wanneer deze twee dansers zich plots in dezelfde ruimte bevinden? Wat delen ze? Waar begint het ene lichaam en eindigt het andere? Wat gebeurt er met de ruimte rondom en tussen hen? hibi belichaamt de spanningen die inherent zijn aan de twee betekenissen van dit Japane woord. In het tegelijkertijd simultane continue en discontinue karakter van het 'dagelijkse' – zijn continue ritme dat altijd gemarkeerd en onderbroken wordt door persoonlijke  ontmoetingen– en in de gescheurde theekop, gebroken maar (nog) niet uiteen gevallen.



choreografie en dans: Yukiko Shinozaki , Un Yamada / geluidsontwerp: Christoph De Boeck / dramaturgie: Sara Jansen / technische leiding: Hans Meijer
productie: deepblue, co.yamada un / coproductie: Stuk / in samenwerking met: Kaaitheater, Vooruit, Buda / met de steun van: Vlaamse overheid, Saison Foundation / assistentie: contemporary art network

wereldpremière: 7 januari 2007 in het Kichijoji theater - Tokyo, Japan.
titeldatumuurplaatstickets & info
1. hibi Don 01-03-2007  STUK, Leuvenwww.stuk.be
2. hibi Woe 28-02-2007  STUK, Leuvenwww.stuk.be
3. hibi Zat 24-02-2007  Kaaitheater, Brusselwww.kaaitheater.be
4. hibi Vrij 23-02-2007  Kaaitheater, Brusselwww.kaaitheater.be
5. hibi Woe 21-02-2007  Kunstencentrum Vooruit, Gentwww.vooruit.be
6. hibi Din 20-02-2007  Kunstencentrum Vooruit, Gentwww.vooruit.be
7. hibi Din 09-01-2007  Kichijoji theatre, Tokyowww.musashino-culture.or.jp
8. hibi Maa 08-01-2007  Kichijoji theatre, Tokyowww.musashino-culture.or.jp
9. hibi [premiere]Zon 07-01-2007  Kichijoji theatre, Tokyowww.musashino-culture.or.jp
© fieldworks
© fieldworks
© Giannina Urmeneta Ottiker

Fri 20-07-2001 : asahi shimbun


The exquisite resonance of two different sounds   An international collaboration between Un Yamada, known for the peculiar sensibility of her “I-novel” (biographical fiction) -like compositions and Yukiko Shinozaki, who is based in Belgium but has performed all over the world. The title ‘Hibi” has different meanings. In “daily” e-mail exchanges they start philosophizing about movement(s). The result (as seen on January 8, 2007 at Kichijoji Theatre) shows them approaching the body as one would carefully handle a “cracked” object.   The low electronic sounds that filled the space until the beginning of the performance fadeout, complete silence. Two dancers stand fidgety on the stage, facing the audience, their glance somewhere between curiosity and anxiety. Yamada wears a black tank top, Shinozaki a grey one. Both wear ankle-length pants. And are barefoot.   Hesitantly, slowly swaying the body, stopping again. The conflict between wanting to move and not being able to is conveyed powerfully. The difficultly to move and the difficulty to exist, notions with meaning onto themselves, also translate into emotions. However, expressing this through the body, and in such a clear way is not a simple feat.   The body that doesn’t move the way one wants it to and the mind that easily falls apart are bounded by a very subtle and intricate sensibility. The two dancers, while moving separately, sense each other’s presence, concord, at times even move in unison. The clarity and quality of this shared sensibility produces a movement chord. This harmony-slightly-undone is truly exquisite.   In the middle, we start to hear a rain-like sound, while until then the stage was bathed in silence. The dancers’ movements become even stranger. Yamada places her head and shoulders on the floor as in a yoga position and bends a leg overhead. Shinozaki sits down on the floor and entangles her arms and legs up in the air. Unwittingly, sincerely, as if challenged by a great mystery, the self struggles with the body.   Yamada’s interiority and quietness contrast with Shinozaki’s movements, which are more outward-oriented and emanate a fluid energy. They share, however, the same ideas about movement, and because they execute them together and with equal strength, their movements create a subtle harmony of, really like ‘hi” and “bi,” similar but different sounds.   In a natural and seemingly random way, even with hesitation, this performance is a query into highly intelligent and minutely structured dance. A monotonous but extremely economical and clear-headed 50 minutes.